مدل‌های جهانی حکمرانی هوش مصنوعی؛ ایران در کجای این رقابت قرار دارد؟

دولت‌ها با مدل‌های مختلفی از قانون‌گذاری و توسعه، در حال رقابت برای حکمرانی بر هوش مصنوعی هستند.

بازار جهانی هوش مصنوعی با شتاب در حال رشد است و تا سال ۲۰۳۰ به بیش از یک تریلیون دلار می‌رسد.

پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد بازار هوش مصنوعی تا سال ۲۰۳۴ به ۲.۴۸ تریلیون دلار خواهد رسید.

موسسات تحلیلی رشد سالانه مرکب ۳۷.۶ درصدی را برای بازار هوش مصنوعی تا سال ۲۰۳۰ پیش‌بینی می‌کنند.

سرمایه‌گذاری شرکتی در آمریکا در سال ۲۰۲۴ به ۲۵۲ میلیارد دلار رسید که بسیار فراتر از چین و بریتانیاست.

آمریکا بدون قانون جامع فدرال و با مدل غیرمتمرکز، پیشتازی خود را حفظ کرده است.

سیاست‌های آمریکا در دولت‌های مختلف بر کاهش موانع تنظیم‌گری و تقویت پیشتازی جهانی متمرکز بوده است.

اتحادیه اروپا با تصویب قانون هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۴، مسیر قانون‌گذاری سخت‌گیرانه را انتخاب کرد.

قانون اتحادیه اروپا بر اساس سطح ریسک، کاربردهای هوش مصنوعی را دسته‌بندی و محدود می‌کند.

رویکرد سخت‌گیرانه اروپا باعث کندی سرمایه‌گذاری خصوصی در مقایسه با آمریکا شده است.

چین هوش مصنوعی را به عنوان یک پروژه متمرکز صنعتی و ملی دنبال می‌کند.

چین هم‌زمان به دنبال جهش صنعتی و حفظ کنترل اطلاعاتی بر الگوریتم‌هاست.

چین در شاخص‌های زیرساختی و پژوهشی هوش مصنوعی رتبه دوم جهان را دارد.

بریتانیا تلاش می‌کند مسیری میانه میان مدل آزاد آمریکا و مدل سخت‌گیرانه اروپا ایجاد کند.

بریتانیا با تمرکز بر ایمنی مدل‌های پیشرفته، بزرگ‌ترین زیست‌بوم هوش مصنوعی اروپا را دارد.

هند با تمرکز بر توسعه زیرساخت محاسباتی و آموزش، به دنبال تبدیل هوش مصنوعی به موتور رشد اقتصادی است.

امارات با استراتژی ملی و انتصاب وزیر هوش مصنوعی، به دنبال تبدیل شدن به قطب فناوری منطقه است.

امارات با سرمایه‌گذاری حاکمیتی و توسعه مدل‌های زبانی بومی، مدل حکمرانی متمرکزی را اجرا می‌کند.

ایران با تصویب قانون ملی توسعه هوش مصنوعی، سازمان متولی این حوزه را تشکیل می‌دهد.

تامین مالی سازمان هوش مصنوعی ایران از طریق بودجه‌های سنواتی و سهم اپراتورها پیش‌بینی شده است.

چالش اصلی ایران در توسعه هوش مصنوعی، فراهم کردن الزامات در شرایط تحریمی و جنگی است.