استاندارد اجباری

استاندارد اجباری در واقع «کفِ کیفیت» یا حداقلِ ایمنی است که دولت تعیین می‌کند تا از جان و مال شهروندان محافظت کند. برخلاف استانداردهای تشویقی که تولیدکننده برای رقابت بیشتر داوطلبانه سراغشان می‌رود، استاندارد اجباری یک قانونِ لازم‌الاجراست. سازمان ملی استاندارد لیستی از کالاها، از لنت ترمز گرفته تا شیرآلات و مواد شوینده را مشخص کرده که اگر نشان استاندارد نداشته باشند، تولید یا ورود آن‌ها به کشور غیرقانونی است و از سطح بازار جمع‌آوری می‌شوند.

این موضوع مستقیماً روی قیمت تمام‌شده و امنیت زندگی شما اثر می‌گذارد. برای مثال، وقتی از «استانداردهای ۸۵گانه خودرو» صحبت می‌شود، خودروساز مجبور است قطعاتی مثل سیستم ترمز پیشرفته یا چراغ روز را روی ماشین نصب کند. این کار از یک طرف امنیت جانی شما را در جاده‌ها بالا می‌برد، اما از طرف دیگر هزینه تولید را افزایش داده و باعث گران‌تر شدن قیمت کارخانه‌ای خودرو می‌شود. در واقع استاندارد اجباری یعنی شما هزینه بیشتری می‌پردازید تا مطمئن باشید کالایی که می‌خرید به سلامت یا دارایی شما آسیبِ پنهان نمی‌زند.