اقتصاد گردشگری

اقتصاد گردشگری فراتر از یک گشت‌وگذار ساده است؛ این علم به بررسی جریانی از پول می‌پردازد که مسافر با خود به مقصد می‌برد. از لحظه‌ای که هزینه‌ای برای بنزین یا بلیط پرداخت می‌شود تا خرید یک وعده غذایی در جاده، همگی حلقه‌های این زنجیره هستند. در واقع، گردشگری یک صادرات نامرئی است که در آن مشتری خودش به سراغ کالا یا خدمات می‌آید و باعث رونق کسب‌وکارهای خدماتی و تولیدی در شهرهای مقصد می‌شود. در ایران، رونق این بخش به معنای کاهش وابستگی به نفت و توزیع عادلانه‌تر ثروت در پهنه جغرافیایی کشور است. وقتی در ایام نوروز یا تعطیلات، حجم سفرها به سمت شهرهایی مثل شیراز، یزد یا روستاهای بوم‌گردی افزایش می‌یابد، نقدینگی از مراکز متمرکز اقتصادی مثل تهران به سمت سفره‌های محلی سرازیر می‌شود. این اتفاق نه تنها برای هتل‌داران، بلکه برای رانندگان، کشاورزان و هنرمندان صنایع‌دستی آن منطقه نیز به معنای فروش بیشتر، افزایش ارزش دارایی‌ها و در نهایت بهبود معیشت است.