تهاتر نفت

تهاتر نفت در ساده‌ترین بیان، یعنی «کالا به کالا» کردن با تکیه بر بشکه‌های نفت. وقتی کشوری مثل ایران به دلیل تحریم‌های بانکی نمی‌تواند پول حاصل از فروش نفت را به صورت ارزهای معتبر در حساب‌های خود دریافت کند، با خریدار توافق می‌کند که به جای پول، کالاهایی مثل کالاهای اساسی، دارو یا حتی قطعات صنعتی دریافت کند. این کار باعث می‌شود جریان ورود کالا به کشور قطع نشود، اما دسترسی مستقیم دولت به ارز نقد برای مدیریت بازار را محدود می‌کند.\n\nاین موضوع مستقیماً روی کیفیت زندگی مردم اثر دارد؛ چون وقتی ارز نقد وارد خزانه نشود، بانک مرکزی قدرت کمتری برای مداخله و کنترل قیمت دلار در بازار آزاد دارد. برای مثال، در تهاتر با کشورهایی مثل چین یا هند، ایران ناچار است فقط از محصولات تولیدی همان کشورها انتخاب کند که ممکن است همیشه بهترین گزینه یا ارزان‌ترین انتخاب نباشند. همچنین، استفاده از تهاتر برای پیش‌برد پروژه‌هایی مثل اتوبان‌سازی یا ساخت مسکن توسط شرکت‌های خارجی، اگرچه زیرساخت ایجاد می‌کند، اما تأثیری در کاهش فوری تورم ناشی از کمبود ارز ندارد.