تولید بدون کارخانه

در این مدل اقتصادی، دارایی اصلی شرکت نه ماشین‌آلات سنگین و زمین‌های وسیع، بلکه ایده، دانش فنی و قدرت برند است. به جای اینکه سرمایه در خشت و گلِ کارخانه حبس شود، صرفِ تحقیق و توسعه می‌شود. شرکت سفارش‌دهنده استانداردهای کیفی را تعیین می‌کند و کارخانه‌ای دیگر که زیرساخت تولید را دارد، نقش پیمانکار را ایفا کرده و کالا را با نشان تجاریِ سفارش‌دهنده تولید می‌کند. در فضای اقتصادی ایران که تأمین نقدینگی برای خرید تجهیزات و نوسان قیمت مصالح ساختمانی یک چالش بزرگ است، این روش به سرعت‌گرفتن تولید کمک می‌کند. مثلاً بسیاری از برندهای نوظهورِ پوشاک یا لوازم آرایشی در ایران، به جای خرید دستگاه‌های دوخت و بسته‌بندی، از ظرفیت خالی کارخانه‌های قدیمی استفاده می‌کنند. این کار ریسک ورشکستگی را پایین می‌آورد و باعث می‌شود قیمت نهایی کالا برای خریدار ایرانی رقابتی‌تر بماند، چون هزینه استهلاک کارخانه بین چند برند تقسیم شده است.