ذخایر تجاری نفت

ذخایر تجاری نفت در واقع همان انبارِ دمِ‌دستِ شرکت‌های نفتی است. وقتی یک پالایشگاه یا شرکت ملی نفت، بیشتر از نیازِ لحظه‌ای خود نفت تولید یا خریداری می‌کند و آن را برای روزهای آینده در مخازن ساحلی یا نفتکش‌های روی آب نگه می‌دارد، این ذخایر شکل می‌گیرند. این عدد نشان می‌دهد که بازار چقدر «نفس» دارد؛ یعنی اگر همین امروز تولید جهانی متوقف شود، تا چند روز می‌توان با این ذخایرِ موجود، نیاز صنایع و حمل‌ونقل را تامین کرد.

برای ما در ایران، پر شدن این ذخایر معمولاً نشانه گره خوردنِ صادرات است. وقتی تحریم‌ها یا رکود جهانی باعث می‌شود نفتِ ایران در نفتکش‌ها (ذخایر روی آب) باقی بماند، یعنی درآمد ارزی دولت به تأخیر افتاده است. این موضوع مستقیماً روی قیمت دلار در بازار تهران اثر می‌گذارد؛ چون هرچه ذخایر تجاری بدون مشتری بماند، دسترسی بانک مرکزی به ارز سخت‌تر شده و در نهایت فشار تورمی بر زندگی مردم و قیمت کالاهای وارداتی بیشتر می‌شود.