ذخیره معدنی

ذخیره معدنی یعنی آن مقدار از مواد باارزش که نه تنها وجودشان در دل زمین ثابت شده، بلکه با حساب و کتابِ امروز می‌صرفد که برای بیرون کشیدنشان هزینه کنیم. در واقع هر سنگی در کوه ذخیره معدنی نیست؛ فقط وقتی یک توده سنگ را ذخیره می‌نامیم که مهندسان تایید کنند با قیمت فعلی دلار و هزینه‌های کارگر و ماشین‌آلات، استخراج و فروختن آن سود به همراه دارد. اگر قیمت جهانی فلزات افت کند یا هزینه برق و گاز بالا برود، ممکن است بخشی از این ذخایر دیگر صرفه اقتصادی نداشته باشند و از لیست ذخایر خارج شوند. این عدد برای اقتصاد ایران و جیب سهامداران حیاتی است. مثلاً وقتی شرکت‌های بزرگی مثل گل‌گهر یا ملی مس از کشف ذخایر جدید خبر می‌دهند، یعنی عمر فعالیت و سودآوری این شرکت‌ها برای دهه‌های آینده تضمین شده است. این ذخایر پشتوانه تولید ارز، اشتغال‌زایی و ارزش سهام در بورس تهران هستند؛ چرا که هرچه ذخیره قطعی یک معدن بیشتر باشد، دارایی واقعی آن شرکت و در نهایت ثروت ملی کشور برای نسل‌های بعد بیشتر خواهد بود.