سرمایه‌بر

سرمایه‌بر یعنی وقتی می‌خواهیم یک کسب‌وکار راه بیندازیم، سهم اصلی هزینه‌ها مربوط به خرید دستگاه‌ها، تکنولوژی و زیرساخت‌های سنگین باشد، نه حقوق و دستمزد کارگران. در این مدل، چرخ تولید با «پولِ کلان» می‌چرخد. برای مثال، ساخت یک پالایشگاه نفت در جنوب ایران به میلیاردها دلار بودجه برای خرید تجهیزات پیچیده نیاز دارد، در حالی که شاید تعداد کل کارکنان آن در مقایسه با هزینه انجام شده، بسیار کمتر از یک کارخانه تولید پوشاک باشد.

در اقتصاد ایران، تمرکز بر صنایع سرمایه‌بر مثل پتروشیمی و معدن باعث شده تا رشد اقتصادی همیشه به معنای ایجاد شغل برای همه نباشد؛ چون این واحدها با ماشین کار می‌کنند نه با آدم‌ها. برای شما به عنوان شهروند، سرمایه‌بر بودن یک صنعت یعنی ورود به آن به عنوان تولیدکننده خرد تقریباً غیرممکن است. همچنین این صنایع به شدت به وام‌های بزرگ بانکی و نرخ ارز وابسته‌اند و هر نوسانی در قیمت دلار، هزینه تمام‌شده آن‌ها و در نهایت قیمت کالاهای مصرفی شما را تغییر می‌دهد.