سوئیفت

سوئیفت در واقع مثل یک شبکه اجتماعی اختصاصی و فوق امن برای بانک‌های دنیاست. وقتی قرار است پولی به خارج از کشور فرستاده شود، بانک‌ها از طریق این سیستم به هم پیام می‌دهند که چه مبلغی، از چه حسابی و به مقصد کدام حساب باید جابه‌جا شود. برخلاف تصور عموم، سوئیفت خودش پول را جابه‌جا نمی‌کند، بلکه فقط دستور تایید شده و استاندارد پرداخت را صادر می‌کند تا بانک‌ها در سراسر جهان حرف یکدیگر را بفهمند. برای ما در ایران، سوئیفت فراتر از یک ابزار فنی و به نمادی از تحریم تبدیل شده است. وقتی بانک‌های ایرانی از این شبکه قطع می‌شوند، ارتباط مستقیم آن‌ها با نظام بانکی بین‌المللی قطع می‌شود. در این حالت، تجار ایرانی مجبورند برای واردات کالا از مسیرهای جایگزین، صرافی‌ها و واسطه‌ها استفاده کنند. این کار نه تنها زمان‌بر است، بلکه کارمزدها را به شدت بالا می‌برد و ریسک جابه‌جایی پول را افزایش می‌دهد. تاثیر این اتفاق مستقیماً در زندگی مردم دیده می‌شود. وقتی هزینه انتقال پول برای واردکننده زیاد شود، او این هزینه اضافی را روی قیمت نهایی کالا می‌کشد. به همین دلیل است که حتی وقتی قیمت جهانی یک کالا ثابت است، سختی جابه‌جایی پول از طریق مسیرهای غیرسوئیفتی باعث می‌شود قطعات خودرو، دارو یا مواد اولیه در بازار ایران گران‌تر به دست مصرف‌کننده برسد.