قانون بهبود مستمر محیط کسب‌وکار

این قانون مجموعه‌ای از قواعد است که هدفش باز کردن گره‌های کور اداری و کاهش کاغذبازی‌های بیهوده در مسیر تولید و تجارت ایران است. بر اساس این قانون، دولت و دستگاه‌های اجرایی دیگر اجازه ندارند پشت درهای بسته برای اقتصاد تصمیم بگیرند؛ آن‌ها موظف‌اند پیش از صدور هر بخشنامه یا تغییر مقررات، با نمایندگان بخش خصوصی و اتاق‌های بازرگانی مشورت کنند تا تصمیمات ناگهانی و سلیقه‌ای باعث غافلگیری و ضرر فعالان اقتصادی نشود. وقتی این قانون به درستی اجرا شود، یعنی شما به عنوان یک تولیدکننده یا سرمایه‌گذار، دیگر نگران نیستید که فردا صبح با یک بخشنامه خلق‌الساعه، صادرات کالا یا روند دریافت مجوزتان ناگهان متوقف شود. ثبات حاصل از اجرای این قانون، ریسک سرمایه‌گذاری را کم می‌کند و مانع از نوسانات شدید قیمتی در بازار می‌شود. برای مثال، اگر دولت بخواهد ضوابط توزیع یک کالا را تغییر دهد، طبق این قانون باید ابتدا اثر آن را بر کسب‌وکارهای کوچک و معیشت مردم بسنجد تا امنیت اقتصادی جامعه قربانی آزمون و خطاهای مدیریتی نشود.