موافقت اصولی

موافقت اصولی در واقع همان «چراغ سبز اولیه» دولت به یک سرمایه‌گذار است. وقتی فردی تصمیم می‌گیرد یک واحد تولیدی، هتل یا حتی یک بانک خصوصی تاسیس کند، ابتدا باید طرح خود را به دستگاه مربوطه ارائه دهد تا ثابت کند این فعالیت برای اقتصاد کشور لازم و مفید است. دولت با صدور این مدرک تایید می‌کند که با کلیت طرح موافق است و به متقاضی فرصت می‌دهد تا در یک بازه زمانی مشخص، مدارک تکمیلی را جمع‌آوری کرده و زیرساخت‌های لازم را فراهم کند.

در فضای اقتصادی ایران، داشتن موافقت اصولی حکم کلید ورود به دنیای بوروکراسی و جذب سرمایه را دارد. برای مثال، تا زمانی که یک کارآفرین این موافقت‌نامه را از وزارت صمت یا میراث فرهنگی نگیرد، نمی‌تواند در شهرک‌های صنعتی زمین دولتی بخرد یا از بانک‌ها تقاضای وام‌های کلان صنعتی داشته باشد. کندی در صدور این مجوز یا ابطال ناگهانی آن، مستقیماً باعث بلاتکلیفی سرمایه‌ها و توقف پروژه‌های اشتغال‌زا می‌شود که در نهایت با کاهش عرضه کالا و خدمات، بر معیشت و تورم اثر می‌گذارد.