نوآوری باز

نوآوری باز یعنی شکستنِ مرزهای یک شرکت و اجازه دادن به جریانِ آزادِ دانش. در این مدل، یک کسب‌وکار قبول می‌کند که تمامِ آدم‌های باهوش در استخدام او نیستند؛ پس به جای اینکه سال‌ها وقت و هزینه صرفِ تحقیق و توسعه در آزمایشگاه‌های مخفی کند، چالش‌هایش را با دانشگاهیان، مخترعان و حتی رقبا در میان می‌گذارد تا سریع‌تر به نتیجه برسد. این یک معاملهٔ دو سر بُرد است که در آن ایده از بیرون می‌آید و زیرساخت از درون فراهم می‌شود.

در اقتصاد ایران که هزینه‌های تولید و تحقیق به دلیل تورم بالاست، نوآوری باز راهی برای کاهش هزینه‌ها و جلوگیری از اتلاف سرمایه است. مثلاً وقتی یک بانک بزرگ یا خودروساز ایرانی به جای ساختنِ یک قطعه یا نرم‌افزار از صفر، چالش خود را به فراخوان می‌گذارد و از توانِ شرکت‌های دانش‌بنیان استفاده می‌کند، هم هزینه تولید پایین می‌آید و هم کیفیت محصول نهایی برای مصرف‌کننده بهتر می‌شود. این رویکرد مستقیماً روی سودآوری شرکت‌های بورسی و در نهایت کیفیت خدمات و کالایی که به دست مردم می‌رسد اثر می‌گذارد.