پیمانکار دفاعی

پیمانکار دفاعی در واقع شریک تجاری دولت در بخش نظامی و امنیتی است. وقتی نهادهای دفاعی به کالا یا خدمتی نیاز دارند—از پوشاک سربازان گرفته تا قطعات پیشرفته پهپاد و رادار—همیشه خودشان تولیدکننده نیستند؛ بلکه اجرای پروژه را به شرکت‌هایی می‌سپارند که در ازای دریافت بودجه، آن را تحویل دهند. در ایران این طیف از کارخانه‌های بزرگ وابسته به نیروهای مسلح تا شرکت‌های خصوصی دانش‌بنیان را شامل می‌شود که در حوزه‌هایی مثل آی‌تی، عمران و قطعه‌سازی فعالیت می‌کنند.

اهمیت این پیمانکاران برای مردم در نحوه تقسیم «کیک بودجه» کشور نهفته است. بخش قابل‌توجهی از مالیات‌ها و درآمدهای ملی سالانه به این قراردادها اختصاص می‌یابد که می‌تواند از یک سو باعث اشتغال‌زایی برای متخصصان و رشد تکنولوژی شود و از سوی دیگر، به دلیل ماهیت محرمانه برخی پروژه‌ها، نظارت بر کارایی هزینه‌کرد آن‌ها را دشوار کند. برای مثال، نحوه عملکرد این شرکت‌ها مستقیماً بر میزان نقدینگی تزریق‌شده به صنعت و حتی سرریز دانش فنی به بخش‌های غیرنظامی مثل خودروسازی اثرگذار است.