خط انتقال برق

خط انتقال برق را می‌توان به عنوان بزرگراه‌های اصلی انرژی تصور کرد که وظیفه دارند توان الکتریکی تولید شده در نیروگاه‌های دوردست را با ولتاژ بسیار بالا به مراکز مصرف برسانند. این زیرساخت حیاتی، پل ارتباطی میان منابع تولید انرژی و مصرف‌کنندگان نهایی است و بدون وجود یک شبکه انتقال کارآمد، حتی با وجود نیروگاه‌های پرقدرت، برق به مقصد نهایی یعنی خانه‌ها و کارخانه‌ها نخواهد رسید.

در اقتصاد ایران، فرسودگی یا کمبود ظرفیت در این خطوط مستقیماً روی جیب مردم اثر می‌گذارد. وقتی خطوط انتقال قدیمی باشند، بخش قابل‌توجهی از برق تولیدی به صورت گرما هدر می‌رود که به معنای سوختن سرمایه ملی است. همچنین، ناترازی در شبکه انتقال باعث می‌شود در تابستان‌ها دولت برای جلوگیری از خاموشی خانگی، برق صنایع بزرگی مثل فولاد و سیمان را قطع کند؛ این اتفاق تولید را کم و قیمت نهایی کالاها را در بازار گران می‌کند. بنابراین، بودجه‌ای که صرف نوسازی این خطوط می‌شود، در واقع هزینه‌ای برای کنترل تورم و پایداری کسب‌وکارهای ایرانی است.