شاخص دسترسی به مسکن
شاخص دسترسی به مسکن در واقع یک خطکش برای سنجش فاصله درآمد شما با قیمتهای بازار ملک است. برای محاسبه آن، قیمت کل یک واحد مسکونی معمولی را بر کل درآمد سالانه یک خانوار تقسیم میکنند. هرچه این عدد بزرگتر باشد، یعنی سهم مسکن در سبد هزینهها سنگینتر شده و رویای خانهدار شدن برای طبقه متوسط دورتر به نظر میرسد.
در اقتصاد ایران، به دلیل سبقت گرفتن سرعت رشد قیمت مسکن از افزایش دستمزدها، این شاخص به ارقام نگرانکنندهای رسیده است. وقتی این عدد در تهران یا کلانشهرها بالا میرود، یعنی یک حقوقبگیر حتی با پسانداز کامل درآمدش هم دههها طول میکشد تا صاحبخانه شود. این وضعیت باعث میشود بخش بزرگی از درآمد ماهانه صرف اجارهبها شود و عملاً توان پسانداز و سرمایهگذاری خانوادهها برای آینده از بین برود.
چرا الان مهم است
تازهبا جهش قیمتها در بازار املاک، فاصله بین درآمد حقوقبگیران و قیمت خانه به شکلی بیسابقه زیاد شده است. انتشار آمارهای جدید که زمان انتظار برای خانهدار شدن در ایران را بیش از دو دهه تخمین میزنند، این شاخص را به سنجهای حیاتی برای درک عمق بحران معیشتی و دشواریِ حفظ ارزش داراییها تبدیل کرده است.
آخرین اخبار با این مفهوم
چرا خانهدار شدن در تهران ۲۵ سال طول میکشد؟ مقایسه ایران با جهان
شاخص دسترسی به مسکن در ایران به دلیل تورم و سوداگری، بسیار طولانیتر از میانگین جهانی است.
۴ مرداد ۱۴۰۵
چرا خانهدار شدن در ایران ۲۴ سال طول میکشد؟ تحلیل شاخص جهانی دسترسی به مسکن
ایران با شاخص ۲۴ سال، یکی از سختترین بازارهای مسکن جهان را برای خانهاولیها دارد.
۳ مرداد ۱۴۰۵