صنعت‌زدایی زودرس

صنعت‌زدایی زودرس زمانی رخ می‌دهد که چرخ کارخانه‌ها زودتر از موعد از حرکت می‌ایستد. در حالت عادی، کشورها ابتدا با توسعه صنعت ثروتمند می‌شوند و بعد به سراغ خدمات پیشرفته می‌روند؛ اما در این وضعیت، اقتصاد بدون اینکه طعم صنعتی‌شدنِ کامل را بچشد، کوچک می‌شود. این یعنی سهم صنعت در تولید ملی و اشتغال، قبل از رسیدن به بلوغ، کاهش یافته و اقتصاد به جای تکیه بر تولیدات ملموس و صادراتی، به فعالیت‌های خدماتی ساده وابسته می‌گردد. در ایران، این اتفاق به معنای تبدیل شدنِ نیروهای متخصص به شاغلان بخش‌های غیرمولد مانند واسطه‌گری است. وقتی به دلیل نوسان مداوم دلار و سختیِ واردات ماشین‌آلات، ساختن کارخانه دیگر صرفه اقتصادی نداشته باشد، سرمایه‌ها به جای تولید، صرف خرید و فروش دارایی‌ها می‌شود. این روند مستقیماً روی سفره مردم اثر می‌گذارد؛ چرا که بدون صنعت قوی، اقتصاد در برابر تورم بی‌دفاع می‌ماند و توان ایجاد شغل‌های پایدار با دستمزد بالا برای جوانان از دست می‌رود.