نسبت پشتیبانی
در زبان ساده، نسبت پشتیبانی مثل ترازوی یک صندوق بازنشستگی است. در یک طرف ترازو، جوانانی هستند که هر ماه بخشی از حقوقشان را به عنوان حق بیمه میپردازند و در طرف دیگر، بازنشستگانی که مستمری میگیرند. برای اینکه یک صندوق مثل سازمان تأمین اجتماعی بتواند بدون مشکل هزینههایش را پوشش دهد، باید به ازای هر بازنشسته حداقل ۵ یا ۶ نفر شاغل وجود داشته باشند که حق بیمه پرداخت میکنند.
در اقتصاد ایران، به دلیل پیر شدن جمعیت و کاهش نرخ اشتغال رسمی، این نسبت در بسیاری از صندوقها به شدت افت کرده و حتی به زیر ۳ رسیده است. وقتی این عدد کم میشود، صندوق دیگر نمیتواند با درآمدهای خودش حقوقها را بپردازد. اینجاست که دولت مجبور میشود از بودجه عمومی برای جبران کسری استفاده کند. برای شما به عنوان یک شهروند، پایین بودن این نسبت به معنای احتمال افزایش سن بازنشستگی، سختتر شدن شرایط دریافت مستمری و یا رشد کمتر حقوق بازنشستگی نسبت به تورم در سالهای آینده است.
چرا الان مهم است
تازهکاهش شدید نسبت پشتیبانی در ایران، صندوقهای بازنشستگی را به بنبست نقدینگی رسانده است. وقتی تعداد حقبیمهپردازان نسبت به مستمریبگیران کم میشود، این صندوقها برای پرداخت حقوق ماهانه مجبورند حتی در روزهای منفی بورس، داراییهایشان را بفروشند. این فشار ساختاری نشان میدهد که ناترازی صندوقها دیگر فقط یک عدد روی کاغذ نیست و مستقیماً ثبات بازار سرمایه و امنیت معیشتی بازنشستگان را تهدید میکند.
آخرین اخبار با این مفهوم
چرا صندوقهای بازنشستگی در اوج بورس فروشنده نیستند؟ کالبدشکافی یک بحران ساختاری
صندوقهای بازنشستگی به دلیل ترس مدیریتی، ساختار معیوب بازار و ناترازی عمیق بین منابع و مصارف، قادر به حل بحران خود از طریق بورس نیستند.
۳۱ خرداد ۱۴۰۵