بانکداری متعارف
بانکداری متعارف به زبانی ساده یعنی تجارتی که کالای اصلی آن پول است. در این سیستم، بانکها به عنوان واسطه عمل میکنند؛ آنها پولهای راکد مردم را با یک نرخ بهره مشخص جمعآوری کرده و آن را با نرخ بهرهای بالاتر به متقاضیان وام میدهند. برخلاف بانکداری اسلامی که در ایران اجرا میشود و بر پایه مشارکت در سود و زیان است، در مدل متعارف، بانک کاری به سود یا ضرر وامگیرنده ندارد و در هر صورت اصل پول و بهره توافقشده را در زمان معین پس میگیرد.درک این مفهوم برای ما در ایران از این جهت حیاتی است که بدانیم نوسانات نرخ بهره در بانکداری متعارف دنیا، مستقیماً روی قیمت دلار و طلا در بازار تهران اثر میگذارد. وقتی بانکهای مرکزی بزرگ دنیا نرخ بهره را بالا میبرند، ارزش پول آنها تقویت شده و باعث نوسان در داراییهای ما میشود. همچنین، بسیاری از ایرانیها در محاسبات مالی خود، سودی که از بانکهای داخلی میگیرند را با نرخ بهره در سیستم متعارف مقایسه میکنند تا بفهمند آیا سرمایهگذاریشان در برابر تورم منطقی است یا خیر.
چرا الان مهم است
تازهبحث بر سر «بانکداری متعارف» در ایران دوباره داغ شده؛ چراکه سیستم فعلی درگیر قراردادهای صوری است. پیشنهاد «بانکداری دوگانه» تلاشی برای شفافکردن مرز بین سود شرعی و بهره بانکی است. از سوی دیگر، نیاز به بازتعریف نرخ بهره نشان میدهد برای مهار تورم و حفظ ارزش دارایی مردم، ناگزیر به بازگشت به اصول علمی و جهانیِ مدیریت پول هستیم.
آخرین اخبار با این مفهوم
بانکداری دوگانه؛ راهکار خروج از صوریشدن عملیات بانکی در ایران
معرفی بانکداری دوگانه (اسلامی و متعارف) میتواند با ایجاد رقابت، صوریشدن عقود را کاهش و اعتبار بانکداری اسلامی را افزایش دهد.
۴ شهریور ۱۴۰۵
چرا نرخ بهره در ایران باید بازتعریف شود؟
اصلاح نرخ بهره از دستوری به رقابتی، کلید حل ناترازی بانکی و تخصیص بهینه منابع در اقتصاد ایران است.
۲۷ مرداد ۱۴۰۵