تامین اعتبار

تامین اعتبار در واقع مرحله «قولِ قطعی» دولت برای پرداخت پول است. تصور کنید در بودجه سالانه، مبلغی برای ساخت یک پل یا مدرسه در نظر گرفته شده باشد؛ اما تا زمانی که مرحله تامین اعتبار انجام نشود، آن پول عملاً قابل خرج کردن نیست. در این فرآیند، حسابداران دولتی چک می‌کنند که آیا پولی که قرار است خرج شود، قبلاً در حساب‌های خزانه رزرو شده است یا خیر، تا از ایجاد بدهی‌های بدون پشتوانه جلوگیری شود.

این موضوع مستقیماً بر کیفیت زندگی و دارایی ما اثر می‌گذارد. وقتی می‌شنوید یک پروژه جاده‌سازی یا طرح رتبه‌بندی معلمان به دلیل عدم تامین اعتبار متوقف شده، یعنی روی کاغذ بودجه وجود دارد اما در عمل پولی در حساب دولت برای آن کنار گذاشته نشده است. از سوی دیگر، اگر دولت بدون داشتن درآمد واقعی و صرفاً با فشار سیاسی اقدام به تامین اعتبار کند، ناچار به استقراض از بانک مرکزی می‌شود که نتیجه مستقیم آن چاپ پول، تورم و کوچک شدن سفره مردم ایران است.