تثبیت اجارهبها
همچنین: کنترل اجارهبها
تثبیت اجارهبها یعنی دولت با ورود مستقیم به بازار مسکن، اجازه نمیدهد قیمتها صرفاً بر اساس توافق مالک و مستأجر یا موج تورم بالا برود. در ایران این سیاست معمولاً با تعیین یک درصد مشخص به عنوان «سقف مجاز افزایش اجاره» اجرا میشود. هدف این است که در شرایطی که قیمت کالاها و خدمات به سرعت بالا میرود، سرپناه مردم ثبات نسبی داشته باشد و مستأجران مجبور نشوند به دلیل ناتوانی در پرداخت، مدام به محلههای ارزانتر کوچ کنند.
در واقعیتِ اقتصاد ایران، این قانون مانند یک تیغ دو لبه عمل میکند. از یک سو به مستأجر قدرت چانهزنی میدهد تا در برابر درخواستهای غیرمنطقی مقاومت کند، اما از سوی دیگر وقتی تورم عمومی بسیار بالاتر از سقف قانونی باشد، برخی مالکان با قراردادهای صوری یا دریافت مبالغی خارج از قولنامه رسمی، قانون را دور میزنند. برای کسی که به مسکن به چشم سرمایهگذاری نگاه میکند، این محدودیت ممکن است باعث شود تمایل کمتری به اجاره دادن ملک داشته باشد و این موضوع در بلندمدت روی عرضه خانه در بازار اثر میگذارد.
چرا الان مهم است
تازهدر حالی که سیاستگذار در ایران با ابزارهایی مثل تعیین سقف افزایش سالانه، بهدنبال مهار هزینه مسکن است، تجربیات جهانی اخیر در شهرهایی مثل نیویورک نشان میدهد که انجماد دستوری قیمتها میتواند نتیجه معکوس بدهد. بررسی این تجربهها برای مستأجر و موجر ایرانی از این جهت حیاتی است که بدانند آیا این دخالتها به ثبات بازار کمک میکند یا با کاهش عرضه، یافتن خانه را در بلندمدت دشوارتر خواهد کرد.
آخرین اخبار با این مفهوم
شکست سیاستهای کنترل اجارهبها؛ چرا مسکن در نیویورک بحرانیتر شد؟
سیاستهای کنترل دستوری اجارهبها در نیویورک، برخلاف وعدهها، منجر به کاهش عرضه و تشدید بحران مسکن شده است.
۲۵ مرداد ۱۴۰۵
انجماد اجارهبها در نیویورک: پیروزی سیاسی ممدانی یا بحران عرضه در آینده؟
نیویورک اجارهبهای یک میلیون خانه را منجمد کرد؛ تصمیمی محبوب برای مستاجران فعلی اما نگرانکننده برای آینده عرضه مسکن.
۸ تیر ۱۴۰۵