تملک داراییهای سرمایهای
این اصطلاح که در گفتگوهای روزمره به بودجه عمرانی معروف است، بخشی از مخارج دولت را نشان میدهد که صرف خرید، ساخت یا نوسازی اموالِ باارزش و ماندگار میشود. برخلاف هزینههای جاری که صرف پرداخت حقوق و امور اداری میشود، این پول قرار است به شکل فیزیکی در قالب پل، نیروگاه، یا تجهیزات صنعتی در سطح کشور باقی بماند و ظرفیت تولید ثروت را بالا ببرد. برای من و شما، وضعیت این بودجه نشاندهنده کیفیت زندگی در سالهای آینده است. وقتی بودجه تملک داراییهای سرمایهای به دلیل تورم یا کسری بودجه محقق نمیشود، پروژههایی مثل متروی شهرهای بزرگ یا اتوبانهای بینشهری نیمهکاره میمانند. در اقتصاد ایران، رونق این بخش به معنای ایجاد شغل در صنایع وابسته مثل سیمان و فولاد و در نهایت بهبودِ دسترسی مردم به خدمات باکیفیت است؛ بنابراین کاهش آن زنگ خطری برای فرسودگی زیرساختهای کشور محسوب میشود.
چرا الان مهم است
تازهبا ورود طرحهای جدید بودجهای به صحن مجلس، بحث بر سر سهم «پروژههای عمرانی» از سفره دولت دوباره داغ شده است. تملک داراییهای سرمایهای در واقع همان پولی است که باید صرف زیرساختهایی مثل جاده و نیروگاه شود؛ موضوعی که در کشاکش ناترازی بودجه، تعیین میکند که آیا ثروتهای ملی صرف توسعه بلندمدت میشوند یا صرفاً خرج هزینههای روزمره و جاری دولت.
آخرین اخبار با این مفهوم
وقف توسعهای؛ راهکار قانونی برای تکمیل پروژههای نیمهتمام با مشارکت خیرین
استفاده از ظرفیت قانونی بند «خ» ماده ۲۰ برای هدایت خیرین به پروژههای زیرساختی و عمرانی.
۱۰ شهریور ۱۴۰۵
اعلام وصول سه طرح مهم بودجهای و مالیاتی در مجلس
مجلس با اعلام وصول سه طرح، فرآیند اصلاح قوانین مالیاتی و تمدید مهلت جذب بودجههای عمرانی را آغاز کرد.
۳ شهریور ۱۴۰۵