حق بیمه کارفرما
حق بیمه کارفرما در واقع بخشی از هزینه واقعی استخدام است که به جای پرداخت مستقیم به کارگر، به صندوق تأمیناجتماعی واریز میشود تا امنیت شغلی و درمانی فرد تأمین شود. در ساختار اقتصادی ایران، کارفرما موظف است معادل ۲۳ درصد از مجموع حقوق و مزایای مستمر نیروی کار خود را به عنوان حق بیمه بپردازد که شامل ۲۰ درصد سهم اصلی و ۳ درصد بیمه بیکاری است. این مبلغ جدا از آن ۷ درصدی است که ماهانه از فیش حقوقی خودِ کارمند کسر میشود. این هزینه برای یک واحد تولیدی یا خدماتی در ایران، یکی از اصلیترین مخارج جاری محسوب میشود و مستقیماً بر قیمت نهایی کالاها و تمایل کارفرمایان به استخدام نیروی جدید اثر میگذارد. از سوی دیگر، برای حقوقبگیران ایرانی، واریز منظم این مبلغ توسط کارفرما به معنای انباشت سوابق برای دریافت مستمری بازنشستگی و برخورداری از خدمات درمانی و بیمه بیکاری در مواقع بحرانی است. بنابراین، نوسان در قوانین یا نرخ این حق بیمه، توازن میان سودآوری کسبوکارها و امنیت معیشتی خانوادهها را تغییر میدهد.
چرا الان مهم است
تازهدر روزهایی که رکود و تورم فشار را بر واحدهای تولیدی ایران دوچندان کرده، بحث بر سر سهم ۲۳ درصدی کارفرما از حق بیمه داغ شده است. دولت برای حفظ اشتغال با این چالش روبروست که آیا با تخفیفهای بیمهای از هزینهی تولید بکاهد یا برای جلوگیری از ناترازی بودجهی سازمان تأمین اجتماعی، بر دریافت کامل این مبالغ پافشاری کند.
آخرین اخبار با این مفهوم
راهکارهای نجات اشتغال در بحران؛ چالش دولت میان حمایت از تولید و حفظ بودجه
بررسی راهکارهای جلوگیری از تعدیل نیرو و حمایت از صنایع مولد در شرایط شوکهای اقتصادی ناشی از بحران.
۸ تیر ۱۴۰۵