حقوق رسانهای
حقوق رسانهای در واقع به معنای فروش حقِ تماشای یک رویداد است. وقتی یک مسابقه فوتبال برگزار میشود یا برنامهای ساخته میشود، آن رویداد یک «دارایی» است که بیننده جذب میکند. رسانهها با پخش این محتوا، آگهی تبلیغاتی میگیرند و درآمد کسب میکنند؛ بنابراین بخشی از این پول باید به صاحب اصلی آن رویداد یا باشگاه برسد تا بتواند هزینههایش را پوشش دهد.
در اقتصاد ایران، چالش اصلی اینجاست که سازوکار مشخصی برای پرداخت حق پخش توسط صداوسیما به باشگاهها وجود ندارد. این موضوع باعث میشود باشگاههایی مثل استقلال و پرسپولیس که در بورس عرضه شدهاند، از اصلیترین منبع درآمدی خود محروم بمانند. وقتی حقوق رسانهای به درستی پرداخت نشود، باشگاهها برای بقا ناچار به دریافت کمکهای دولتی یا گران کردن بلیت میشوند که مستقیماً روی هزینه تفریح و دارایی سهامداران اثر میگذارد.
چرا الان مهم است
تازهنبرد هشت میلیارد دلاری برندها در جامجهانی، ارزش واقعی «حق پخش» را به رخ میکشد. در ایران که دعوای همیشگی باشگاهها با صداوسیما بر سر این درآمد پابرجاست، این اخبار یادآوری میکند که چرا بدون شفافیت در حقوق رسانهای، تیمهای محبوب ما از چرخه سوددهی عقب میمانند و سرمایهگذاری در ورزش همچنان یک چالش اقتصادی بزرگ است.
آخرین اخبار با این مفهوم
اقتصاد کمین؛ نبرد ۸ میلیارد دلاری برندها در حاشیه جام جهانی ۲۰۲۶
جام جهانی ۲۰۲۶ با ۱۰.۵ میلیارد دلار گردش تبلیغاتی، شاهد غلبه 'اقتصاد کمین' بر اسپانسرشیپهای سنتی فیفا خواهد بود.
۱۵ تیر ۱۴۰۵