ریسک طرف مقابل
ریسک طرف مقابل به زبان ساده یعنی خطرِ اینکه نفرِ دومِ معامله «بازی را به هم بزند». وقتی شما پولی را به کسی میسپارید یا قراردادی میبندید، روی اعتبار او حساب کردهاید. این ریسک زمانی رخ میدهد که طرف مقابل به دلایلی مثل ورشکستگی، توقیف اموال یا حتی کلاهبرداری، از پرداخت سود یا بازگرداندن اصل سرمایه شما ناتوان شود. در واقع اینجا بحث بر سر نوسان قیمت نیست، بلکه بحث بر سرِ «ماندن یا نماندنِ» خودِ طرف معامله است.
در اقتصاد ایران، این ریسک را در پیشخرید مسکن یا خودرو بهوضوح میبینیم؛ جایی که شما پول را واریز میکنید اما شرکت یا سازنده به تعهدش عمل نمیکند. همچنین در بازار غیررسمی دلار، وقتی معاملهای انجام میدهید و طرف مقابل بهدلیل جهش ناگهانی قیمت غیب میشود، شما با ریسک طرف مقابل روبهرو شدهاید. به همین دلیل است که معامله در بورس تهران امنیت بیشتری دارد، چون نهادهای ناظر و اتاق پایاپای ضامنِ اجرای معاملات هستند و این خطر را برای مردم به حداقل میرسانند.
چرا الان مهم است
تازهدر اقتصاد تحریمی ایران که ناچاریم برای جابهجایی پول از واسطهها یا همان «تراستیها» استفاده کنیم، موضوع ریسک طرف مقابل به اوج رسیده است. داغ شدن بحثِ امنیت این واسطهها در اخبار نشان میدهد که نگرانی از بدقولی یا ناپدید شدن طرف معامله، دیگر فقط یک بحث تئوریک نیست، بلکه مستقیماً با امنیتِ نقدینگی و داراییهای ارزی کشور گره خورده است.
آخرین اخبار با این مفهوم
تراستیها؛ از ضرورتِ تحریمی تا گلوگاهِ رانت در اقتصاد ایران
تراستیها راهکار اضطراری تحریم بودند که اکنون به گلوگاههای رانت و مانع شفافیت اقتصادی تبدیل شدهاند.
۲۳ مرداد ۱۴۰۵