سازوکار قیمت

سازوکار قیمت در واقع زبان مشترک بازار است. وقتی تقاضا برای چیزی زیاد می‌شود و عرضه کم، قیمت بالا می‌رود تا به تولیدکننده بگوید «بیشتر بساز» و به مصرف‌کننده بگوید «کمتر بخر». این سیستم بدون نیاز به دستور از بالا، مشخص می‌کند که منابع محدود جامعه مثل سرمایه یا مواد اولیه باید کجا صرف شوند تا بیشترین بازدهی را داشته باشند و از هدررفت منابع جلوگیری شود.

در اقتصاد ایران، هرگاه دولت با هدف حمایت از مصرف‌کننده جلوی این سازوکار را گرفته و قیمت دستوری تعیین کرده، معمولاً نتیجه برعکس شده است. مثلاً وقتی قیمت خودرو یا اقلامی مثل گوشت و مرغ پایین‌تر از واقعیت بازار نگه داشته می‌شود، تولیدکننده انگیزه‌اش را از دست می‌دهد و به جای فراوانی، شاهد صف‌های طولانی یا شکل‌گیری بازار سیاه هستیم. در واقع، سازوکار قیمت با تنظیم دقیق سود و زیان، مشخص می‌کند که پول شما باید صرف خرید چه دارایی یا کالایی شود تا ارزش آن حفظ شود.