قانون جونز
قانون جونز در واقع یک حصار قانونی دورِ حملونقل دریایی است که اجازه نمیدهد کشتیهای خارجی در مسیرهای داخلی یک کشور فعالیت کنند. طبق این قانون، هر کالایی که بین دو بندر داخلی جابهجا میشود، حتماً باید با کشتیای حمل شود که در همان کشور ساخته شده و مالکش هم بومی است. هدف اصلی این کار، زنده نگه داشتن صنعت کشتیسازی و دریانوردی داخلی است تا در زمان بحران، زنجیره تأمین کالا به بیگانگان وابسته نباشد. در ایران هم ما با مفاهیمی مثل «قانون حداکثر استفاده از توان داخلی» روبرو هستیم که مشابه قانون جونز عمل میکند. این سیاستها اگرچه باعث ایجاد شغل برای کارگر و مهندس ایرانی میشود، اما به دلیل حذف رقابت، معمولاً هزینه حملونقل و قیمت تمامشده کالا را برای مصرفکننده نهایی گرانتر میکند. به زبان ساده، شما هزینه حمایت از صنعت داخلی را روی برچسب قیمت کالاهایی که میخرید، پرداخت میکنید.
چرا الان مهم است
تازهبا بازگشت بحث معافیتهای نفتی و سختگیریهای ترامپ در حملونقل دریایی، نام «قانون جونز» دوباره شنیده میشود. این قانون که نماد انحصار در کشتیرانی است، نه تنها بر هزینه جابهجایی سوخت در جهان اثر میگذارد، بلکه در فضای تحریمی ایران، هرگونه تغییر در قواعد بازیِ بنادر و نفتکشهای بینالمللی میتواند مسیرهای صادراتی و هزینه تمامشده کالاهای وارداتی ما را مستقیماً تحتتأثیر قرار دهد.
آخرین اخبار با این مفهوم
سیاستزدگی در تنظیمگری؛ چرا قوانین ضدانحصار و محیطزیستی به بیراهه رفتهاند؟
قوانین ضدانحصار و مقررات دولتی به جای حمایت از مصرفکننده، به ابزاری برای سیاستمداران و وکلا تبدیل شدهاند.
۶ شهریور ۱۴۰۵
ترامپ معافیت حملونقل دریایی نفت را با محدودیتهای جدید تمدید کرد
ترامپ معافیت حملونقل دریایی را برای کنترل قیمت سوخت تمدید کرد، اما محدودیتهای جدیدی برای حمایت از کشتیسازان آمریکایی اعمال نمود.
۱۹ مرداد ۱۴۰۵