نرخ حواله

نرخ حواله یعنی قیمتِ دلاری که شما در دست نمی‌گیرید و لمس نمی‌کنید. وقتی یک بازرگان ایرانی می‌خواهد از چین کالا بخرد، چمدان پر از دلار با خود نمی‌برد؛ بلکه معادل ریالی آن را به صرافی یا بانک می‌دهد تا آن‌ها از طریق حساب‌های خود در خارج از کشور، اعتبار ارزی را به فروشنده برسانند. این عدد، قیمتِ جابه‌جاییِ این اعتبار الکترونیکی است و چون هزینه نگهداری، بیمه و حمل‌ونقل فیزیکیِ اسکناس را ندارد، معمولاً همیشه چند پله از قیمت دلارِ پشت ویترین صرافی‌ها ارزان‌تر است.

این نرخ نبضِ اصلیِ معیشت و قیمت‌ها در بازار ایران است. وقتی از قیمت موبایل، لوازم خانگی یا حتی گوشت و مرغ صحبت می‌کنیم، در واقع داریم درباره نرخ حواله حرف می‌زنیم؛ چون واردکننده با این قیمت کالایش را تامین می‌کند. اگر نرخ حواله در سامانه نیما یا بازار ثانویه بالا برود، حتی اگر قیمت دلارِ نقدی در چهارراه استانبول ثابت بماند، باز هم موج گرانی به مغازه‌ها می‌رسد. در واقع، حواله موتور محرکِ تورم در بخش کالاهای وارداتی است و تغییرات آن زودتر از هر نرخ دیگری روی برچسب قیمت محصولات اثر می‌گذارد.