قانون کار

قانون کار در واقع کتاب قانون مشترک تمام کسانی است که در ایران برای دیگری کار می‌کنند یا کسی را استخدام کرده‌اند. این قانون مشخص می‌کند که یک کارگر یا کارمند نباید کمتر از مبلغ خاصی یعنی حداقل دستمزد مصوب سالانه دریافت کند و کارفرما موظف است او را بیمه کند. از ساعت کاری گرفته تا حق اولاد و بن کارگری، همگی زیر چتر این قانون قرار می‌گیرند تا از حقوق نیروی کار محافظت شود. برای یک کارگر ایرانی، این قانون به معنای تضمین دریافت سنوات و عیدی در پایان سال است؛ اما برای یک صاحب تولیدی در بازار، قانون کار به معنای هزینه‌های جانبی استخدام است. وقتی شورای عالی کار حداقل دستمزد را زیاد می‌کند، از یک سو قدرت خرید کارگران در برابر تورم کمی ترمیم می‌شود و از سوی دیگر، فشار مالی بر کارفرماهای کوچک بالا می‌رود که ممکن است باعث تعدیل نیرو یا روی آوردن به قراردادهای غیررسمی شود.