قبض انبار

قبض انبار در واقع رسیدِ معتبری است که انباردار پس از تحویل گرفتن کالا برای صاحب آن صادر می‌کند تا تایید کند چه کالایی، با چه کیفیتی و در چه تاریخی به انبار سپرده شده است. در فضای اقتصادی ایران، این سند حکم شناسنامه کالا در مبادی ورودی کشور را دارد؛ یعنی تا وقتی قبض انبار صادر نشود، کالا از نظر قانونی وجود خارجی ندارد و نمی‌توان آن را ترخیص کرد یا در بازار به فروش رساند. این موضوع مستقیماً روی زنجیره تأمین کالاها و قیمت نهایی آن‌ها تاثیر می‌گذارد. برای یک سرمایه‌گذار ایرانی، قبض انبار در قالب «گواهی سپرده کالایی» معنا پیدا می‌کند. مثلاً وقتی شما در بورس کالا، زعفران یا سکه طلا معامله می‌کنید، در حقیقت در حال خرید و فروش قبض انباری هستید که پشتوانه آن کالای فیزیکی در انبارهای مورد تایید بورس است. این سازوکار باعث می‌شود بدون جابه‌جایی فیزیکی و پذیرش خطرات نگهداری کالا در خانه، بتوانید روی نوسانات قیمت دارایی‌های واقعی سرمایه‌گذاری کنید و هر زمان که خواستید، با ارائه همان سند، اصل کالا را تحویل بگیرید.